فتحلی شاه روزی میان دو  نفر از زنانش نشسته بود به نام های جهان و حیات .

  شاعری این چنین گفت :

   نشسته ام به میان دو دلبر و دو دلم 

                                    که را به مهر ببندم در این میان خجلم

  جهان گفت :   تو پادشاه جهانی جهان تو را باید

  حیات گفت :    اگر حیات نباشد جهان چه کار آید

  در این میان زنی به نام بقا این شعر را خواند :

   حیات و جهان هر دوشان بی وفاست       بقا را طلب کن که آخر بقاست